Dan is de kans groot dat u last heeft van een peesontsteking in uw schouder.
Gaan de klachten niet weg? Maak dan een afspraak bij Orthozorg.
In de schouder lopen vier pezen direct onder het schouderdak.
Deze pezen (rotator cuff) hechten aan op de schouderkop en zorgen ervoor dat u uw arm kunt heffen en draaien.
De supraspinatuspees is het meest kwetsbaar. Deze pees loopt precies door de smalste ruimte onder het schouderdak.
Raakt een schouderpees overbelast of geïrriteerd, dan zwelt hij op en gaat schuren langs het schouderdak.
Het gevolg: een peesontsteking en pijn bij het heffen van uw arm.
Een ontstoken schouderpees is vaak een hardnekkige aandoening. Pezen zijn slecht doorbloed en herstellen traag.
Tendinitis of tendinopathie
Verwarrend: Artsen gebruiken twee termen door elkaar: tendinitis (acute ontsteking) en tendinopathie (chronische slijtage en degeneratie).
Het verschil is belangrijk. Tendinitis is een actieve ontsteking die meestal goed reageert op een cortisone-injectie. Tendinopathie daarentegen betekent structurele peesschade — en vraagt een andere aanpak.
Pijn bij het heffen van de arm is het meest kenmerkende symptoom.
Vooral bij bewegingen zijwaarts en boven schouderhoogte. De pijn zit vaak aan de buitenkant van de schouder.
De klachten beginnen meestal geleidelijk en worden langzaam erger. Soms ontstaan ze plotseling na een overbelasting of val.
Van buitenaf: bijna niets. De klachten zijn nagenoeg identiek. Dat komt omdat de slijmbeurs direct op de pezen ligt en bijna altijd meereageert.
Het verschil zit van binnen. Bij een peesontsteking is de pees zelf verdikt of beschadigd. Bij een slijmbeursontsteking is alleen het glijvliesje erboven het probleem. Vaak spelen beide tegelijk. Met echografie maken we dat onderscheid.
[/toggle]
De pijn zit meestal aan de buitenkant van de schouder en straalt vaak uit naar de bovenarm. Soms tot aan de elleboog.
Veel patiënten verwachten de pijn op één plek. Maar bij een peesontsteking kan de pijn verrassend breed uitstralen:
De uitstraling volgt geen zenuwbaan. Dat is een belangrijk verschil met een hernia in de nek, waarbij de pijn of tintelingen tot in de vingers kunnen uitstralen.
Bij een peesontsteking stopt de uitstraling meestal bij de elleboog.
[/toggle]
Dat verschilt. Van een paar weken tot enkele maanden, afhankelijk van het type peesontsteking en de oorzaak.
Het verschil met een slijmbeursontsteking: pezen herstellen trager. Ze zijn slecht doorbloed en belasten we bij vrijwel elke armbeweging. Dat maakt het herstel hardnekkiger.
Waarom de ene patiënt wel een peesontsteking krijgt en de andere niet, hangt af van een combinatie van factoren.
De meest voorkomende oorzaken:
Te veel, te vaak of te zwaar.
Dat is de kern van de meeste peesontstekingen.
Schilders, stukadoors, zwemmers, tennissers — iedereen die veel boven schouderhoogte werkt of sport. Maar ook een weekend verhuizen, de zolder opruimen of een heg knippen kan genoeg zijn.
De pees raakt geïrriteerd, zwelt op en neemt meer ruimte in onder het schouderdak. Hoe meer hij zwelt, hoe meer hij schuurt. Hoe meer hij schuurt, hoe meer hij zwelt.
Dat is het verschil met een slijmbeursontsteking: bij de slijmbeurs is de irritatie vaak een reactie op iets eronder. Bij de pees ís het het probleem zelf.
Niet iedereen heeft evenveel ruimte onder het schouderdak.
Bij een haakvormig schouderdak (type III) of botuitsteeksels is de ruimte structureel kleiner.
De pezen hebben dan bij elke beweging minder speelruimte. Dat maakt ze kwetsbaarder voor irritatie, ook zonder overbelasting.
Een vernauwing is niet te voelen of te testen. Het is alleen te zien op een röntgenfoto.
De pezen lopen door een tunnel onder het schouderdak.
Deze tunnel is smal. En hij wordt smaller zodra u uw arm heft.
Bij sommige mensen is er net genoeg ruimte. Bij anderen klemmen de pezen in bij elke bovenhandse beweging. Dat veroorzaakt wrijving, irritatie en uiteindelijk ontsteking.
Inklemming heeft meerdere oorzaken:
Het verraderlijke: inklemming veroorzaakt eerst een peesontsteking. Als de pees lang genoeg schuurt, kan hij beschadigen en uiteindelijk scheuren.
Pezen slijten. Dat begint rond uw 40e, soms eerder.
De pees wordt minder elastisch, de doorbloeding neemt af, het herstelvermogen wordt kleiner. Dit is normaal. Niet iedereen krijgt er klachten van.
Maar een verouderde pees is kwetsbaarder. Een beweging die tien jaar geleden geen probleem was, kan nu een ontsteking veroorzaken.
Artsen noemen dit tendinopathie: geen acute ontsteking, maar structurele verandering van het peesweefsel.
Op de echo zien we het verschil: een acute tendinitis toont vocht en zwelling. Een tendinopathie toont een verdikte pees met veranderde structuur, soms met nieuw gevormde bloedvaatjes. De behandeling verschilt.
Door langdurige irritatie kan de pees kalkdeeltjes gaan aanmaken. Kleine kalkafzettingen geven vaak geen klachten. Maar als de kalk groeit of begint op te lossen, kan de pees en slijmbeurs erboven hevig reageren.
Dit geeft soms extreme pijn die binnen uren ontstaat. Op de echo is kalk goed zichtbaar als een heldere witte vlek.
Lees meer op onze pagina tendinitis calcarea
Hier komt de inhoud van de toggle
De diagnose peesontsteking wordt vaak gesteld op basis van klachten en lichamelijk onderzoek.
Maar dat is niet altijd voldoende. De symptomen van een peesontsteking lijken op:
En andersom: wat lijkt op een slijmbeursontsteking blijkt regelmatig een peesontsteking te zijn. Of allebei tegelijk. Zonder beeldvorming is dat onderscheid niet te maken.
Daarom onderzoeken we bij Orthozorg elke patiënt met schouderklachten lichamelijk én echografisch.
Met echografie zien we direct of de pees verdikt, ontstoken of beschadigd is.
Bij vermoeden van een vernauwing onder het schouderdak of artrose maken we aanvullend een röntgenfoto.
Op een echo is een peesontsteking goed zichtbaar.
Een gezonde pees is op de echo strak, glad en wit. Bij een peesontsteking zien we veranderingen:
Dat laatste is belangrijk. Wat lijkt op een peesontsteking kan een gedeeltelijke peesscheur zijn. De klachten zijn hetzelfde, maar de behandeling verschilt. Op de echo zien we dat onderscheid direct.
Tijdens hetzelfde onderzoek beoordelen we ook de structuren eromheen:
Een peesontsteking zelf is niet zichtbaar op een röntgenfoto.
Pezen zijn weke delen en die toont een röntgenfoto niet.
Toch vragen we regelmatig röntgenfoto’s aan. Niet voor de pees, maar voor de botstructuur eromheen.
Bij een peesontsteking zonder scheur is een MRI meestal niet nodig.
Echografie is bij een ontstoken pees vaak voldoende.Dat klinkt misschien verrassend.
Maar echo en MRI kijken op een andere manier naar de schouder — en bij een peesontsteking heeft echo concrete voordelen.
Bij echo beweegt u de schouder terwijl de arts meekijkt. We zien dan of de pees schuurt of bekneld raakt onder het schouderdak. Bij een MRI ligt u stil in een buis — dat is niet te beoordelen.
Daarnaast toont echo met Power Doppler of er nieuw gevormde bloedvaatjes in de pees zitten. Dat is een belangrijk teken van actieve peesschade.
MRI kan dit niet meten. En kalkafzettingen — op echo direct zichtbaar als heldere witte vlekken — zijn op MRI vaak vaag en soms niet van de pees te onderscheiden.
Een MRI brengt wél een aantal dingen in beeld die op echo lastig of niet te beoordelen zijn:
We vragen een MRI aan als echo en lichamelijk onderzoek niet het volledige antwoord geven:
De behandeling hangt ervan af of uw peesontsteking acuut of chronisch is.
Een acute peesontsteking (tendinitis) behandelen we gewoonlijk met een echogeleide cortisone-injectie.
De meeste patiënten ervaren binnen enkele dagen duidelijk minder pijn.
Anders ligt het bij een chronische peesontsteking met peesschade (tendinopathie).
Een cortisone-injectie vermindert de pijn, maar heelt geen peesweefsel.
Herstel vraagt vooral geduld, belasting aanpassen en soms een behandeling met lichaamseigen bloedplasma (ACP/PRP).
Een operatie voor ontstoken pezen wordt tegenwoordig zelden meer uitgevoerd.
Een milde peesontsteking kan vanzelf herstellen. Maar dan moet u de schouder wel de kans geven.
Naar de huisarts als de klachten langer dan 4-6 weken duren ondanks rust en pijnstillers.
Naar de orthopeed als de huisarts er niet uitkomt, of als u krachtverlies heeft.
Bij een acute peesontsteking beginnen we gewoonlijk met een echogeleide cortisone-injectie.
Cortisone is een krachtige ontstekingsremmer die de pijn en zwelling snel vermindert.
Belangrijk: het cortison injecteren we heel precies in de slijmbeurs die over de ontstoken schouderpees ligt — en niet in de pees zelf.
Cortisone in peesweefsel kan de pees verzwakken. Dat is nou precies wat we willen voorkomen bij een peesontsteking.
Daarom voeren wij injecties bij een peesontsteking altijd echogeleid uit.
We volgen de naald live op het echoscherm. Zo komt het medicijn exact in de slijmbeurs — en niet in de pees. Vergeleken met een blinde injectie bij de huisarts is dat:
Ja. Bij een peesontsteking in de schouder werkt een cortisone-injectie vaak goed — omdat we het medicijn in de slijmbeurs kunnen geven die over de pees ligt.
Dat is een belangrijk verschil met andere peesontstekingen. Bij een tennisarm, achillespeesontsteking of hielspoor injecteren we liever geen cortisone, omdat daar geen slijmbeurs tussen de pees en de naald zit. Het risico op peesschade is dan te groot.
Bij de schouder — en ook bij de heup — fungeert de slijmbeurs als een beschermende buffer. Het cortison remt de ontsteking, zonder dat het in contact komt met de pees.
De meeste patiënten ervaren enkele weken tot maanden minder pijn. Sommigen zijn na één injectie klachtenvrij. Bij anderen komen de klachten terug, vooral als de onderliggende oorzaak niet is aangepakt.
We geven liever niet meer dan drie injecties per jaar in dezelfde slijmbeurs. Cortisone kan bij veelvuldig gebruik de schouderpezen beschadigen. Met echogeleid injecteren voorkomen we dat cortisone in het peesweefsel terechtkomt.
[/toggle]
Helpt cortisone onvoldoende of komen de klachten snel terug?
Dan kunnen we de schouderpezen behandelen met lichaamseigen bloedplasma (PRP).
PRP is een concentraat uit uw eigen bloed met een verhoogde concentratie aan bloedplaatjes en groeifactoren.
Waar cortisone alleen de ontsteking onderdrukt, stimuleert PRP het herstel van de pees van binnenuit.
Het verschil: cortisone werkt snel maar tijdelijk. PRP werkt geleidelijk – reken op 3 tot 6 maanden – maar bij 70-80% van de patiënten is het resultaat blijvend.
PRP is vooral geschikt bij een chronische peesontsteking (tendinopathie) waarbij rust, fysiotherapie en cortisone onvoldoende hebben geholpen.
Ja. Bij 70-80% van de patiënten met een chronische peesontsteking zien we na een PRP-behandeling blijvend herstel.
We nemen een kleine hoeveelheid bloed af en centrifugeren dit. Zo ontstaat plasma met een 2-3x verhoogde concentratie aan bloedplaatjes. Deze bloedplaatjes bevatten groeifactoren die het herstel van beschadigd peesweefsel stimuleren.
De PRP injecteren we echogeleid, millimeter-precies op de beschadigde plek in de pees.
PRP is vooral effectief bij chronische peesontstekingen (langer dan 3 maanden) waarbij rust, fysiotherapie en cortisone onvoldoende hebben geholpen. Meestal is één behandeling voldoende.
Bij een acute ontsteking is cortisone eerste keuze: het werkt snel en de slijmbeurs beschermt de pees. Maar bij chronische peesschade schiet cortisone tekort.
Het onderdrukt de pijn, maar heelt geen peesweefsel. PRP pakt de oorzaak aan.
Een operatie voor een peesontsteking wordt tegenwoordig zelden meer uitgevoerd.
Op de lange termijn blijkt een ontstoken schouderpees ook zonder operatie te kunnen herstellen.
Toch kan een operatie in beeld komen als injecties, rust en fysiotherapie onvoldoende helpen.
Vooral wanneer er sprake is van een vernauwing onder het schouderdak of een gescheurde pees.
Een operatie is pas aan de orde als alle conservatieve behandelingen onvoldoende hebben geholpen en er een duidelijke mechanische oorzaak is.
Bursectomie: alleen de ontstoken slijmbeurs verwijderen. Hierdoor neemt de druk op de schouderpezen af.
Wordt gekozen als het schouderdak vlak genoeg is en de pezen intact zijn. Altijd via een kijkoperatie.
Neerplastiek: de slijmbeurs verwijderen én het onderste gedeelte van het schouderdak wegfrezen. Zo ontstaat meer ruimte voor de pezen.
Wordt gekozen bij een haakvormig of vernauwt schouderdak. Lees meer op onze pagina over een neerplastiek.
Onderzoek toont dat de resultaten van een operatie op lange termijn niet altijd beter zijn dan een goed conservatief traject.
De revalidatie na een schouderoperatie valt patiënten vaak tegen – reken op 3 tot 4 maanden voordat de schouder weer volledig bruikbaar is.
Blijkt tijdens het onderzoek dat de pees niet alleen ontstoken maar ook gescheurd is? Dan is de behandeling anders. Lees meer op onze pagina over een cuff ruptuur.
Genoeg van de schouderpijn?
Bij Orthozorg wordt u binnen één week onderzocht door een orthopeed én een echografist. Niet eerst weken wachten op een doorverwijzing – wij onderzoeken, stellen de diagnose en behandelen vaak in hetzelfde consult.
Dat is wat wij bedoelen met: eerst zien, dan behandelen.
Vergoed vanuit de basisverzekering. Geen eigen bijdrage, wel eigen risico.
Afspraak maken?
Bij Orthozorg hebben we 14 jaar ervaring met de behandeling van een peesontsteking. We geven vaak de volgende adviezen:
Meestal aan de buitenkant van de schouder, vaak met uitstraling naar de bovenarm.
De pijn zit precies waar de supraspinatuspees loopt. Maar de uitstraling kan verrassend breed zijn:
De uitstraling volgt geen zenuwbaan. Het is zogenaamde referred pain – pijn die u voelt op een andere plek dan waar het probleem zit.
Lig niet op de pijnlijke schouder. Op de rug of op de gezonde zij met een kussen onder de aangedane arm geeft de meeste verlichting.
De pijn is ’s nachts vaak erger dan overdag. Dat komt doordat u in rust de schouder niet afleidt met beweging, en doordat de doorbloeding in de pees verandert als u ligt.
Wat helpt: een kussen tussen arm en lichaam om de schouder licht gespreid te houden, paracetamol voor het slapengaan, en een coldpack op de schouder (15 minuten) vlak voor u gaat liggen.
Tape kan de pijn tijdelijk verminderen, maar behandelt de oorzaak niet.
Het werkt vooral doordat u voorzichtiger met uw schouder omgaat als u getaped bent. De tape geeft een bewustzijn van de schouder bij bewegingen.
Als hulpmiddel naast fysiotherapie kan het zinvol zijn. Als enige behandeling is het onvoldoende.
Dat hangt af van uw werk. Bureauwerk is meestal mogelijk met aanpassingen (monitorhoogte, armsteun).
Fysiek werk boven schouderhoogte is het probleem – schilderen, stukadoren, magazijnwerk.
De vuistregel: bewegingen die pijn uitlokken vermijden, de rest gewoon blijven doen.
Volledig thuisblijven is zelden nodig en werkt soms averechts, omdat u de schouder helemaal niet meer gebruikt.
Van buitenaf: bijna niets. De klachten zijn nagenoeg identiek.
Het verschil zit van binnen. Bij een peesontsteking is de pees zelf verdikt of beschadigd.
Bij een slijmbeursontsteking is alleen het glijvliesje erboven het probleem.
Vaak spelen beide tegelijk – de slijmbeurs reageert bijna altijd mee op een ontstoken pees.
Met echografie maken we dat onderscheid. Dat is belangrijk, want de behandeling verschilt.
Lees meer op onze pagina over slijmbeursontsteking schouder.
Ja. Een langdurig ontstoken of versleten pees is kwetsbaarder voor een scheur.
Bij chronische tendinopathie is het peesweefsel structureel verzwakt.
Een val, een onverwachte beweging of zelfs gewoon doorgaan met belasting kan dan voldoende zijn om de pees (deels) te scheuren.
Krachtverlies is een alarmsignaal. Bij een peesontsteking is er pijn maar zelden echte zwakte.
Merkt u dat uw arm zwakker wordt? Laat het onderzoeken. Lees meer op onze pagina over een cuff ruptuur.
Bij een frozen shoulder is de schouder stijf. Bij een peesontsteking is de schouder pijnlijk maar niet stijf.
Een frozen shoulder betekent een ontstoken en verdikt schouderkapsel. De schouder wordt steeds stijver, u kunt uw arm letterlijk niet meer ver bewegen – ook niet als iemand anders het probeert.
Een peesontsteking geeft pijn maar geen echte stijfheid. Iemand anders kan uw arm verder optillen dan uzelf. In het begin lijken de klachten sterk op elkaar. Met echografie stellen we direct het verschil vast.
Lees meer op onze pagina over frozen shoulder.
Van enkele weken tot meerdere maanden, afhankelijk van het type en de ernst.
Een acute peesontsteking (tendinitis) kan binnen 2-6 weken genezen met rust en ontstekingsremmers.
Een chronische peesontsteking met peesschade (tendinopathie) duurt 3-6 maanden of langer.
Hoe lang u al klachten heeft, maakt veel uit. Hoe eerder de juiste behandeling, hoe sneller het herstel.
Klachten die langer dan 6 weken duren ondanks rust en pijnstillers verdienen nader onderzoek.
Ja, vooral bij een milde, acute peesontsteking.
Met rust, het vermijden van pijnlijke bewegingen en eventueel ontstekingsremmers herstelt een groot deel vanzelf.
Maar bij chronische klachten (langer dan 3 maanden) is vanzelf overgaan minder waarschijnlijk.
Het herstelproces loopt dan vast. Dat is precies het moment om verder te kijken met echografie, en eventueel te behandelen met een injectie.
Dat hangt af van de beweging. Licht bewegen binnen de pijngrens is goed – het houdt de schouder soepel en voorkomt verstijving.
Door de pijn heen trainen is slecht – dat verergert de ontsteking en vergroot de kans op peesschade.
De vuistregel: bewegen mag, belasten niet. Uw fysiotherapeut kan u helpen de juiste grens te vinden.
Ja, maar het is geen wondermiddel. Fysiotherapie helpt bij het versterken van de schouderspieren, het verbeteren van de houding en het herstellen van bewegingspatronen.
Bij milde klachten is fysiotherapie vaak voldoende. Maar als de klachten na 6-8 weken fysiotherapie niet duidelijk verminderen, is het verstandig om verder te kijken. Er kan dan meer aan de hand zijn dan alleen een peesontsteking.
Begin met paracetamol. Het is een goede pijnstiller met weinig bijwerkingen (maximaal 4x daags 1000 mg).
Helpt dit onvoldoende?
Dan kunt u in overleg met uw huisarts een korte kuur ibuprofen, naproxen of diclofenac proberen. Let op: deze ontstekingsremmers (NSAID’s) kunnen maagklachten veroorzaken.
Gebruik ze niet langer dan nodig en neem ze bij voorkeur bij de maaltijd.
Shockwave kan helpen, vooral bij chronische peesontstekingen.
De geluidsgolven stimuleren de stofwisseling in de pees en kunnen het herstelproces op gang brengen.
Bij uw fysiotherapeut bent u aan het juiste adres voor shockwave therapie.
Het is geen behandeling die wij bij Orthozorg uitvoeren, maar we verwijzen er regelmatig voor door.
Ja. Onderzoek en behandeling bij Orthozorg worden vergoed vanuit de basisverzekering.
U heeft een verwijzing orthopedie nodig van uw huisarts. Er is geen eigen bijdrage, wel is het eigen risico van toepassing.
Ja. U heeft een verwijzing orthopedie nodig van uw huisarts of specialist.
Met deze verwijzing kunt u bij Orthozorg terecht op een van onze 10 vestigingen.
Bel 085 – 047 16 27 of stuur een e-mail voor een afspraak.